Ο κος Νεοκλής Νεοκλέους με την ευγενή προσφορά του μας έστειλε φωτογραφίες χρονολογίας 1933 της ομάδας του Ολυμπιακού Λευκωσίας και ‘μεις σαν Δ.Σ θερμά ευχαριστούμε.

Popularity: 7% [?]

.

του Γιώργου Μελετίου (από το Περιοδικό “Σύγχρονη Άποψη”)

Popularity: 24% [?]

Συνέχεια στο αθλητικό ρετρό με την παρουσίαση δύο μεγάλων θρύλων του Μαρωνιτικού ποδοσφαίρου που δόξασαν και δοξάστηκαν με τη φανέλα του Ολυμπιακού.. Τον Γιώργο Χατζηκωνσταντή και τον Βασίλη Κάτσιη. Ποδοσφαιριστές μιας άλλης ρομαντικής γνήσιας εποχής.

Γεύθηκαν τις χαρές των τίτλων και των θριάμβων. Τιμήθηκαν και δοξάστηκαν με τα χρώματα του Ολυμπιακού Λευκωσίας. Αγωνίστηκαν στο πρωτάθλημα της Α’ Εθνικής αλλά και σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Αγωνίστηκαν μέχρι και στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου με αντίπαλο την βασίλισσα της Ευρώπης Ρεάλ Μαδρίτης. Ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα στα ευρωπαϊκά γήπεδα, εμπειρίες σαν και αυτές που έζησαν Χατζηκωνσταντής και Κάτσιης δεν μπορεί κανείς εύκολα να ζήσει. Και αξίζει τον κόπο, πίστεψτέ μας οι γηραιότεροι να τις θυμηθούν και οι νεότεροι να τις γνωρίσουν.

Οι δύο αυτοί μεγάλοι του παρελθόντος μιλούν ακόμη   για τις συνθήκες στις οποίες αγωνίζοντο οι ίδιοι στα Μαρωνίτικα χωριά και κάνουν τη δική τους κριτική και αξιολόγηση για τη σημερινή κατάσταση.

Γιώργος Χατζηκωνσταντής

Ερ. Πως ξεκινήσατε την καριέρα σας στο ποδόσφαιρο;

Απ. Ξεκίνησα από τον Λίβανο Κορμακίτη. Ο πρώτος μου αγώνας ήταν εναντίον της Μύρτου σε ηλικία 12-13 χρόνων. Τότε δεν υπήρχαν κανονικά πρωταθλήματα. Οι αγώνες ήταν συνήθως φιλικά παιγνίδια   με τις ομάδες των γειτονικών χωριών. Μαζί μας τότε έπαιζαν πολλοί όπως ο μακαρίτης ο Κύκκος, ο Αντρίκκος Κάτσης, ο Πετράκης Πεππή Τσιράκη, ο Βασίλης Κάτσης, ο Γιώργος Σκούλλος, ο πολύ καλός τερματοφύλακας μας Ζιωζιός Νακούζης και άλλοι πολλοί.

 Ερ. Ποιος σας πήρε αργότερα στον Ολυμπιακό;

Απ. Όταν ήμουν στην Αγγλική σχολή έπαιζα στην ομάδα της σχολής. Στην ομάδα έπαιζε επίσης και ο γιος του Πάμπου Αβρααμίδη – ήταν τότε προπονητής στον Ολυμπιακό- ο Λάκης Αβααμίδης.   Σε κάποιο παιγνίδι εναντίον της Αμερικάνικης Ακαδημίας ο Πάμπος Αβρααμίδης μας παρακολούθησε από την κερκίδα χωρίς εγώ να το ξέρω. Την επόμενη Κυριακή με πήρε μαζί του ο Μαντράλης ο οποίος αγωνιζόταν τότε στον Ολυμπιακό για να δω το παιγνίδι εναντίον του Απόλλωνα. Εγώ ήμουν με τον Ολυμπιακό από τότε λόγω του Μαντράλη και ήθελα πολύ να παρακολουθώ την ομάδα. Στο λεωφορείο της αποστολής του Ολυμπιακού ο Πάμπος Αβρααμίδης με αναγνώρισε και με κάλεσε για να αγωνιστώ με τα δεύτερα της ομάδας εναντίον του Απόλλωνα. Εγώ δέχτηκα φυσικά αλλά επειδή δεν είχα ταυτότητα στον Ολυμπιακό, αγωνίστηκα με την ταυτότητα του χωριανού μας του Ιωσήφ Κατσιολούδη (Μαρτζιέτης) ο οποίος ήταν γραμμένος στον Ολυμπιακό αλλά δεν έπαιζε. Έπαιξα και κερδίσαμε. Ήταν η πρώτη νίκη της ομάδας και έκαμα πολύ καλή εμφάνιση. Αμέσως σε δεκαπέντε μέρες μου έβγαλαν ταυτότητα και άρχισα και επίσημα να παίζω στον Ολυμπιακό. Ήταν το 1958 και ήμουν νομίζω 18 χρονών. Το πρώτο ματς στην πρώτη ομάδα ήταν στο ΓΣΠ εναντίον της Ανόρθωσης. Πήγα Σάββατο νωρίς το απόγευμα για να παίξω με τα δεύτερα. Δεν με άφησαν να ξεντυθώ στα αποδυτήρια και απογοητεύτηκα πολύ διότι νόμιζα ότι δεν θα έπαιζα. Πήγα στην κερκίδα με τους άλλους χωριανούς, διότι τότε ερχόντουσαν πολλοί από τον Κορμακίτη για να δουν την ομάδα, και όταν τέλειωσε το ημίχρονο τα μεγάφωνα του γηπέδου φώναξαν «ο Χατζηκωνσταντής να παρουσιαστεί στα αποδυτήρια του Ολυμπιακού». Δεν πίστευα ότι θα αγωνιζόμουν με την πρώτη ομάδα εναντίον μιας ομάδας δυνατής όπως η Ανόρθωση. Έπαιξα σέντερ μπακ και μάρκαρα τον Κοβή. Φέραμε ισοπαλία 3-3 αποτέλεσμα έκπληξη διότι η Ανόρθωση ήταν αήττητη και φαβορί για τη νίκη. Ήταν σημαδιακή μέρα διότι το βράδυ της ίδιας μέρας είχε πυρποληθεί από τους Άγγλους το οίκημα του Ολυμπιακού. Συνέχισα να παίζω από τότε στην πρώτη ομάδα μέχρι το 1968-69. Στέφθηκα μια φορά πρωταθλητής με τον Ολυμπιακό και αγωνιστήκαμε στην Α’ Εθνική.

Ερ. Ποιες ήταν οι εντυπώσεις σου από την Α’ Εθνική;

Απ. Έχω πάρα πολύ καλές αναμνήσεις από την Α’ Εθνική. Παίξαμε απέναντι σε πολύ μεγάλους παίκτες. Γιούτσος,, Σιδέρης, Δομάζος και τόσοι άλλοι. Ήταν μεγάλη η διαφορά. Εκείνοι ήταν τότε ημιεπαγγελματίες. Αναγκαστικά έπρεπε και εμείς να γίνουμε ημιεπαγγελματίες. Μας πλήρωναν τότε 30 λίρες το μήνα μισθό, και πριμ 20 λίρες για νίκη και 10 λίρες για ισοπαλία. Ήταν πολύ καλά λεφτά για μας τότε διότι και ο μισθός μας από την κανονική μας δουλειά ήταν μόλις 35 λίρες το μήνα.

Ερ. Είχες και μια συμμετοχή στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης;

Απ. Ναι. Κληρωθήκαμε με την ομάδα του Σεράγεβο. Εξαιρετική εμπειρία σε διαφορετικό επίπεδο. Τόση ήταν η σύγχυση μας που είμαστε σε μεγαλουπόλεις με πληθυσμό εκατομμυρίων που στη βιασύνη μας να πάρουμε το τραίνο για το Σεράγεβο αφήσαμε πίσω στο σταθμό τον Πάμπο τον Αβρααμίδη και κάποιους του συμβουλίου που συνόδευαν την ομάδα. Περνούσαμε αξέχαστες στιγμές με όλους στην αποστολή.

Ερ. Τι έγινε μετά τον Ολυμπιακό; Είχατε νομίζω και καριέρα σαν προπονητής;

Απ. Μετά που αρραβωνιάστηκα έφυγα από τον Ολυμπιακό κυρίως λόγω του ότι εργαζόμουν στην Κερύνεια και μου ζήτησαν οι Κερυνειώτες που γνώριζα πολύ καλά να αναλάβω την ΠΑΕΚ στην δεύτερη κατηγορία. Έπαιζα όμως με τον Λίβανο και πάλι διότι ναι μεν ήμουν στον Ολυμπιακό αλλά ουδέποτε σταμάτησα να παίζω και με τον Λίβανο όποτε μπορούσα. Διετέλεσα και πρόεδρος του Λιβάνου Κορμακίτη. Ήταν την εποχή που λόγω των βροχών δεν μπορούσαμε να παίζουμε μπάλα τον χειμώνα διότι το γήπεδο του χωριού γέμιζε λάσπες και νερά. Τότε όλοι οι επίτροποι χρεωθήκαμε προσωπικά από τη Συνεργατική το ποσό των 300 λιρών που χρειαζόταν για   να γίνει μικρό τούνελ κάτω από το γήπεδο για να φεύγουν τα νερά του ποταμού. Με τις 300 λίρες ο Αυγουστίνος Σάρρου που ήταν εργολάβος κατασκεύασε το τούνελ και έτσι λύθηκε το πρόβλημα. Μετά την ΠΑΕΚ με προσέλαβε ο Διγενής Μόρφου όταν ανέβηκε στην πρώτη κατηγορία για να προπονώ τα δεύτερα. Από τον Διγενή Μόρφου πήγα μετά στην ΑΕΚ Καραβά στην Τρίτη κατηγορία όταν ήταν ο πρόεδρος ο Γλαύκος Χαρμαντάς. Όπου πήγαινα προπονητής έπαιρνα μαζί μου και ορισμένους παίκτες χωριανούς για να στρώσω καλά την ομάδα. Στην ΠΑΕΚ ήταν ήδη ο Κύκκος όταν πήγα και πήρα μαζί μου θυμάμαι τον Αντώνη Χαλλούμη και τον Ιωσήφ Πετρή, στην ΑΕΚ Καραβά πήρα τον Μιχαήλ Πεππή, τον Γιουσέλλα Σάρρου, τον Μιχάλη Τσουτσούκη. Στον Διγενή ήταν ήδη εκεί ο Κκούρας και ο Ροβέρτος Καρή.

Ερ. Πως συγκρίνονται οι ποδοσφαιριστές της δική σας εποχής με τους ποδοσφαιριστές του σήμερα;

Απ. Σήμερα οι ποδοσφαιριστές έχουν τα πάντα. Και κερδίζουν και πολλά λεφτά. Τότε εμείς παίζαμε γιατί θέλαμε να παίξουμε. Είχαμε μεράκι και κάναμε το κέφι μας. Παίζαμε για τη φανέλα και πολλές φορές πληρώναμε από την τσέπη μας. Να φανταστείτε εγώ έπαιρνα το αυτοκίνητο του θείου μου από τον Κορμακίτη και έπαιρνα μαζί μου και άλλους στην προπόνηση του Ολυμπιακού, όπως τον Σωτηράκη. Όταν αγόρασα δικό μου αυτοκίνητο τους έπαιρνα με το δικό μου.

Ερ. Τι φταίει κατά τη γνώμη σας και ενώ στο παρελθόν έβγαιναν τόσα πολλά ταλέντα από τις ομάδες των Μαρωνιτών, σήμερα δεν βγάζουμε ταλέντα;

Απ. Είναι γεγονός ότι στα παλιά χρόνια ειδικά ο Κορμακίτης ήταν ποδοσφαιρομάνα. Έβγαιναν πολλά ταλέντα διότι οι μικροί έπαιζαν όλοι μπάλα παντού. Σήμερα δυστυχώς έχουμε διασκορπιστεί παντού και έχουμε πρόβλημα. Δεν είναι όμως μόνο οι ομάδες μας. Και οι άλλες προσφυγικές ομάδες έχουν παρόμοια προβλήματα, όπως ο Διγενής, η ΠΑΕΚ. Οπωσδήποτε θα έπρεπε όλα αυτά τα χρόνια οι αρχές μας, πολιτικές αλλά και εκκλησιαστικές, να προσπαθήσουν για την νεολαία. Ακούω ότι η εκκλησία έχει προβλήματα με το σωματείο του Κορμακίτη, δεν το θέλει εκεί. Αυτό είναι πρωτάκουστο. Η εκκλησία θα έπρεπε να επιδιώκει να έχει όλα τα σωματεία κοντά της, όχι να τα διώχνει.

Βασίλης Κάτσιης

Ερ. Μιλήστε μας πρώτα για την πορεία του Βασίλη Κάτση στα Κυπριακά γήπεδα.

Απ. Για τα χρόνια που πέρασαν και που, κακά τα ψέματα, δεν ξανάρχονται.

Πρώτα απ’ όλα, μιλώντας για τον Κορμακίτη μιλούμε για ποδοσφαιρομάνα τα παλιά χρόνια. Σε όλα τα σπίτια, μικροί και μεγάλοι ήξεραν από ποδόσφαιρο, έπαιζαν ποδόσφαιρο, αγαπούσαν το ποδόσφαιρο. Εγώ προσωπικά μπορώ να πω ότι γεννήθηκα παίκτης. Δεν θυμάμαι στα μικρά μου χρόνια να κάνω τίποτε άλλο από του να παίζω μπάλα. Ξεκίνησα όπως όλοι μας τότε από τα αλώνια μας. Με μικρές μπάλες, και κάποτε καμιά κανονική μπάλα που έφερνε ο Τονίκκος του Κκαφά, ο θείος του εργαζόταν τότε στην Αρχή Ηλεκτρισμού και του έφερνε πότε-πότε καμιά καλή μπάλα για να παίζει. Τρέχαμε όλοι πίσω του θυμάμαι για να κλοτσούμε την καλή την μπάλα. Η πρώτη μας ποδοσφαιρική δραστηριότητα άρχισε από το δημοτικό σχολείο όπου είχαμε ομάδα. Κανονίζαμε τότε παιγνίδια με άλλα δημοτικά της περιφέρειας μας, την Μύρτου, το Διόριος, τον Ασώματο κλπ. Τόσο ήταν το πάθος μας τότε για να παίζουμε μπάλα, που παρακαλούσαμε χωριανούς που είχαν τράκτορ με κάσες, όπως ο Γιουσέλλας της Σιημούς θυμάμαι, να μας μεταφέρουν στα γειτονικά χωριά. Σιγά- σιγά ξεχώριζαν τα ταλέντα και προωθούνταν στην ομάδα του χωριού, είχαμε τότε τον Λίβανο. Εδώ πρέπει να πω δυο λόγια για τον Μαντράλη. Πιστεύω ότι ο Μαντράλης ήταν ο αναμορφωτής του σύγχρονου ποδοσφαίρου μας στον Κορμακίτη. Εμείς χρωστούμε πολλά στον Μαντράλη. Και το ποδόσφαιρο μας, ο Λίβανος χρωστά πολλά στον Μαντράλη. Ήταν δάσκαλος, ήταν πεισματάρης, διοργανωτής, έβλεπε το ταλέντο μας και μας προωθούσε στην ομάδα από πολύ μικρούς. Ήταν και προπονητής και ποδοσφαιριστής, ήταν το Α και το Ω της ομάδας μας. Έτσι τις πρώτες χαρές σε ποδοσφαιρική ομάδα τις έζησα με τον Λίβανο Κορμακίτη. Σε ηλικία 11 χρονών έπαιξα στην πρώτη ομάδα. Τότε δεν υπήρχαν πρωταθλήματα. Παίζαμε σε seven-a-side, ή σε ματς που κανονίζαμε με επιστολές.

 

Όταν το 1959/60 τέλειωσα το δημοτικό και ήρθα στη Λευκωσία, πάλι έτρεχα στα γήπεδα. Στο ΓΣΠ έβλεπα τις προπονήσεις των ομάδων και έφερνα τη μπάλα πίσω από τα γκολπόστ. Μια μέρα με είδε ο Μουττάς, ήταν τότε ο τερματοφύλακας του Ολυμπιακού, και με έβαλε να κλοτσήσω τη μπάλα. Ήμουν νομίζω 13 χρονών. Φορούσα σάνδαλα θυμούμαι και έκαμα ένα πολύ ωραίο δυνατό σουτ. Φώναξε τότε τον Πάμπο Αβρααμίδη προπονητή του Ολυμπιακού να με δει. Του άρεσα, άρχισα προπονήσεις και έπαιξα πρώτα στα τσικό του Ολυμπιακού. Πρέπει εδώ να πω ότι όταν ήμουν 13 χρονών είχα προσεγγιστεί από ανθρώπους της Ομόνοιας που με είδαν να παίζω με τον Λίβανο, για να υπογράψω στην Ομόνοια, όμως λόγω του αδελφού μου του Ανδρέα που έπαιζε τότε με τον Ολυμπιακό κατέληξα και εγώ στον Ολυμπιακό. Από τα τσικό του Ολυμπιακού προωθήθηκα κατ’ ευθείαν στην πρώτη ομάδα και σε ηλικία 14 χρονών το 1961/62, άρχισα να παίζω στον Ολυμπιακό στην Α’ κατηγορία. Τότε έπαιζε στον Ολυμπιακό ο Γιώργος ο Χατζηκωνσταντής ενώ παλαιότερα ήταν και ο Μαντράλης και ο αδελφός μου ο Ανδρέας. Ο Χατζηκωνσταντής έπαιζε στη θέση του σέντερ μπακ και με βοήθησε πάρα πολύ στην αρχή της καριέρας μου. Εγώ ήμουν στα χαφς. Ξεκίνησα έξω δεξιά αλλά όταν είδαν ότι ήμουν τεχνίτης, μπαλλαδόρος, καθιερώθηκα στο κέντρο με τον αριθμό 6 στην πλάτη.

 

 

Ερ. Ήσασταν στον Ολυμπιακό όταν μεσουρανούσε δηλαδή;

 

Απ. Είχα την τύχη να παίζω στην ομάδα τη χρυσή δεκαετία του Ολυμπιακού. Η καλή περίοδος του Ολυμπιακού άρχισε με το πρώτο δευτερείο που πήραμε τη χρονιά 1964/65 και κράτησε μέχρι έξη χρόνια μετά δηλ. μέχρι το 1972. Με τρία πρωταθλήματα και αντίστοιχες συμμετοχές στην Ευρώπη και στην Α’ Εθνική. ‘Έπαιξα στον Ολυμπιακό μέχρι το 1972. Έφυγα όμως νεαρός όταν ήμουν 26 χρονών. Είχα θυμούμαι παρεξηγηθεί με τον τότε προπονητή μας τον Μπράντλευ, το συμβούλιο απεφάσισε να μην με παραχωρήσει σε καμιά άλλη ομάδα πρώτης κατηγορίας, παρά τις πολλές προτάσεις που είχα. Αν ήθελα να παίξω θα έπρεπε να πάω σε ομάδα Β’ κατηγορίας. Συνέχισα μετά για δύο χρόνια στον Κεραυνό Στροβόλου με προπονητή τον φίλο μου κύριο Ταλιάνο. Στη συνέχεια από το 1976 όταν ιδρύθηκε και πάλι η ομάδα του Λιβάνου στη Λευκωσία, έπαιζα ξανά εκεί. Αργότερα διετέλεσα και προπονητής του Λιβάνου για μια σαιζόν. Και παλαιότερα όταν έπαιζα ακόμα στον Ολυμπιακό κατάφερνα και αγωνιζόμουν και με το Λίβανο μερικές φορές. Όταν είχα ρεπό από τον Ολυμπιακό.

 

 

Ερ. Ασφαλώς το Κυπριακό πρωτάθλημα ήταν και τότε ανταγωνιστικό, όμως οι Ευρωπαϊκές συμμετοχές θα πρέπει να σας έμειναν αξέχαστες.

 

Απ. Η πρώτη μας συμμετοχή ήταν εναντίον της Σεράγεβο Βελιγραδίου. Φέραμε 2-2 στο ΓΣΠ και χάσαμε 3-1 στο Σεράγεβο. Τη δεύτερη χρονιά μπήκαμε στην κλήρωση με μεγαθήρια. Παρακαλούσα τότε να κληρωθούμε με τη Ρεάλ και πράγματι η Ρεαλ ήταν ο αντίπαλος μας. Ήταν η Ρεαλ που στα 37 του χρόνια έπαιζε ακόμη ο θρυλικός Τζέντο. Σε οποιαδήποτε ενδεκάδα όλων των εποχών γίνεται σήμερα, ο Ισπανός Τζέντο είναι μέσα. Έπαιζε τότε και ο Πίρρι, αρχηγός της εθνικής Ισπανίας. Ήταν στο κέντρο μαζί μου και επειδή εγώ διάβαζα τόσα πολλά για τον Πίρρι, τον έβλεπα και διερωτόμουν αν πράγματι ήταν αυτός με τον οποίο βρισκόμουν στο ίδιο γήπεδο. Η διαφορά δυναμικότητας ήταν μεγάλη. Στον πρώτο αγώνα χάσαμε 8-0 και στον επαναληπτικό χάσαμε με 6-1. Στο δεύτερο παιγνίδι η Ρεαλ χρησιμοποίησε πολλούς αναπληρωματικούς, μεταξύ αυτών και ο ξακουστός σήμερα τραγουδιστής Χούλιο Εγκλέσιας που αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα. Και τα δύο παιγνίδια έγιναν στο Μπερναμπέου. Δεν μπορούσαμε τότε να φιλοξενήσουμε ομάδα στην Κύπρο όπως την Ρεαλ και «πουλούσαμε» την έδρα μας. Το μοναδικό μας τέρμα σημείωσε ο Κεττένης και πανηγυρίστηκε με ενθουσιασμό και από τους πενήντα και πλέον χιλιάδες Ισπανούς φιλάθλους. Να σας πω και κάτι εντυπωσιακό. Με μερικούς από τους συμπαίκτες μου στη διάρκεια του παιγνιδιού συναντιόμασταν μόνο όταν μετά από γκολ που δεχόμασταν κάναμε κέντρο. Για μεγάλα χρονικά διαστήματα ήμαστε χαμένοι στο γήπεδο. Ήταν πραγματικά μια εξαιρετική εμπειρία.

 

 

Ερ. Μπορείτε να θυμηθείτε κάποια από τις μεγάλες απογοητεύσεις στην καριέρα σας;

 

Απ. Ναι, μια φορά που έκλαψα πολύ ήταν όταν παίζαμε μια χρονιά με τον ΑΣΙΛ στη Λύση. Υπολείπονταν δύο ακόμη παιγνίδια για να τελειώσει το πρωτάθλημα και αν κερδίζαμε τον ΑΣΙΛ θα κερδίζαμε το πρωτάθλημα χωρίς να χρειαζόμασταν να πάρουμε άλλους βαθμούς στη συνέχεια, είχαμε ακόμη να παίξουμε με την Ομόνοια. Για 95, όχι 90 λεπτά είμαστε στην περιοχή του ΑΣΙΛ και δεν σκοράραμε. Σε μια περίπτωση πάσαρε ο Σωτηράκης στον Φιλώτα, κτύπησε η μπάλα σε μικρή πέτρα μπροστά του και κατέληξε στα δίκτυα. Χάσαμε με 1-0. Στην επιστροφή εγώ έκλαια συνέχεια και ήρθε θυμάμαι ο προπονητής μας τότε, ο Ισραηλίτης Φούκς και με παρηγορούσε. Αυτή ήταν πραγματικά μια μεγάλη απογοήτευση. Ευτυχώς στη συνέχεια νικήσαμε την Ομόνοια με 3-2 και πήραμε το πρωτάθλημα.

Ερ. Τι κέρδισε ο Βασίλης Κάτσης από το ποδόσφαιρο;

Απ. Να ευχαριστήσω το Θεό που άφησα ένα καλό όνομα πίσω στο ποδόσφαιρο και ως χαρακτήρας και ως ποδοσφαιριστής. Εκείνο που χαίρομαι ιδιαίτερα είναι ότι στους ποδοσφαιρικούς κύκλους στην Κύπρο εκτιμούν το όνομα Κάτσης. Τίποτε άλλο.

Ερ. Είπατε στην αρχή ότι ο Κορμακίτης, στα παλιά χρόνια ήταν ποδοσφαιρομάνα. Το ίδιο και τα άλλα χωριά των Μαρωνιτών. Τι άλλαξε και σήμερα δεν υπάρχουν πλέον ταλέντα; Γιατί παρατηρούμε αυτό τον γενικό μαρασμό;

 

Απ. Δεν είναι μόνο τώρα που το λεω αλλά το λεω πάντα. Λυπούμαι πολύ διότι, επειδή εμείς όταν κυκλοφορούμε έξω έχουμε το στίγμα ότι είμαστε κάποτε ποδοσφαιριστές, ο κόσμος μας ρωτά: «Μα τι γίνεται. Ο Κορμακίτης δεν βγάζει πια παίκτες, οι Μαρωνίτες δεν βγάζουν πια παίκτες»; Αυτό είναι πολύ λυπηρό. Μπορεί να υπάρχουν ταλέντα, όμως χάνονται. Η μόνη αιτία πιστεύω είναι διότι είμαστε μακριά από τα χωριά μας. Με τον ίδιο τρόπο που επηρεάζεται η προσωπική μας ζωή, έτσι επηρεάζεται και το ποδόσφαιρο. Έχουμε σκορπιστεί παντού και μπορεί να έχουμε ταλέντα που αγωνίζονται σε άλλες ομάδες εκεί όπου στην ουσία διαμένει η οικογένεια τους. Σιγά- σιγά χανόμαστε. Εάν είμαστε στα χωριά μας με τα γήπεδα μας και τις αθλητικές μας εγκαταστάσεις θα είχαμε ομάδα πρώτης κατηγορίας. Δυστυχώς σήμερα δεν έχουμε την υποδομή για να συγκεντρώνουμε τους νέους και να ανακαλύπτουμε τα ταλέντα. Εδώ δυστυχώς έχουμε υστερήσει όλα αυτά τα χρόνια. Ξέρετε, εγώ πιστεύω ότι το ποδόσφαιρο είναι σαν πρεσβεία κάποιου χώρου. Αν έχεις καλούς ποδοσφαιριστές αυτοί είναι οι πιο καλοί πρεσβευτές. Και εμείς σαν μια μικρή κοινότητα που είμαστε όταν έχουμε έστω και καλούς ποδοσφαιριστές, έχουμε καλούς πρεσβευτές. Γι’ αυτό πρέπει να βάλουμε τις βάσεις για να βρούμε ξανά την αίγλη του ποδοσφαίρου μας.

 

 

Ερ. Πιστεύεις ότι μια ομάδα από ανθρώπους σαν εσάς που υπηρετήσατε το χώρο του ποδοσφαίρου και του αθλητισμού γενικότερα, θα μπορούσε να λάβει κάποιες πρωτοβουλίες για αθλητική αναζωογόνηση της κοινότητας μας;

 

Απ. Είμαι πάντοτε έτοιμος! Ειδικά τώρα που χρειαζόμαστε την προβολή της κοινότητας μας σε όλους τους τομείς. Ο καθένας στο χώρο του πρέπει να βοηθήσει όσο μπορεί δηλώνοντας αμέσως παρών. Θέλω με την ευκαιρία να επαινέσω και εσάς που μέσω της εφημερίδας σας δίνετε στον κόσμο την ευκαιρία να ενημερώνεται συνεχώς. Προπαντός σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς που περνούμε, κάθε τι που εκτυπώνεται και έχει ενημερωτικό χαρακτήρα είναι σημαντικό και απαραίτητο. Πρέπει όλοι μας να είμαστε ενωμένοι και να εργαστούμε για το καλό της κοινότητας μας.

- Ευχαριστούμε την ιστοσελίδα www.typosmaroniton.com για την ευγενή παραχώρηση του υλικού για τους δύο παλαίχαμους ποδοσφαιριστές. Η δεσμοί της Μαρωνίτικης κοινότητας και του Ολυμπιακού ήταν πάντα στενές, καθώς αρκετοί Μαρωνίτες υπήρξαν ποδοσφαιριστές, οπαδοί και παράγοντες του Ολυμπιακού. Είμαστε βέβαιοι ότι οι δεσμοί αυτοί θα διατηρηθούν και θα ενισχυθούν ακόμη περισσότερο στο μέλλον.   

Popularity: 23% [?]

Ένας ποδοσφαιριστής που συνέδεσε το όνομα του με τις μεγαλύτερες επιτυχίες του Ολυμπιακού είναι χωρίς αμφιβολία ο Πανίκος Ευθυμιάδης. Αγωνιζόμενος για σχεδόν μία 20ετία με τη μαυροπράσινη, ευτύχισε να ζήσει το σύνολο των μεγάλων επιτυχιών του Ολυμπιακού: 3 πρωταθλήματα (1967, 1969, 1971)  1 κύπελο (1977) 1 ασπίδα (1967) ενώ παράλληλα είναι ο μοναδικός ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού που έχει ανακυρηχθεί τρείς φορές πρώτος σκόρερ του Παγκυπρίου πρωταθλήματος! Εάν σε αυτά προστεθούν και οι 16 συμμετοχές με το εθνόσημο στο στήθος, σκιγραφούν απόλυτα το μέγεθος του πδοοσφαιρικού μεγαλείου του “σπλίτζα” (το χαϊδευτικό του λόγω της πολύ λεπτής σωματικής του διάπλασης).  

Ο Πανίκος Ευθυμιάδης γενήθηκε τον Απρίλιο του 1944 στην Λινού και άρχισε να παίζει ποδόσφαιρο, όπως και χιλιάδες άλλα παιδιά της εποχής εκείνης στης αλάνες. Από εκεί τον ανακάλυψε ο πατέρας του κυπριακού ποδοσφαίρου Πάμπος Αβρααμίδης και τον έφερε στον Ολυμπιακό. Την περίοδο 1959-60 σε ηλικία 16 μόλις ετών πραγματοποιεί ονειρικό ντεμπούτο κόντρα στον ΑΣΙΛ. Ο Ολυμπιακός κερδίζει 6-3, ο Πανίκος Ευθυμιάδης πετυχαίνει 2 τέρματα. Το πέρασμα των χρόνων δικαιώνει την “προφητεία” του Πάμπου Αβρααμίδη λίγα λεπτά πριν αρχίσει το παιχνίδι με τον ΑΣΙΛ : “Πανίκο σε βάζω σήμερα και δεν θέλω να σε ξαναβγάλω”. Έτσι και έγινε. Ο Πανίκος Ευθυμιάδης αποτέλεσε την σημαία του Ολυμπιακού για την επόμενη 20ετία. Έβγαινε από την ενδεκάδα μόνο όταν ήταν τραυματίας (ή σπανίως) τιμωρημένος.

Σήμερα ο Πανίκος Ευθυμιάδης διατηρεί ακαδημία ποδοσφαίρου στη Λευκωσία η οποία έχει αναδείξει αρκετά ταλέντα τα οποία αποτελούν σημαντικές υποθήκες για το μέλλον του Κυπριακού ποδοσφαίρου.

Πηγή: Εφημερίδα ¨ΠΟΛΙΤΗΣ” της Κυριακής της 21ης Σεπτεμβρίου 2008 (αναδημοσίευση από το βιβλίο του Στέλιου Παπαμωϋσέως “Κορυφαίων…Κορυφαίες στιγμές”),

 

Popularity: 25% [?]

Με πρόσφατο δημοσίευμα της εφημερίδας ¨ΠΟΛΙΤΗΣ” της Κυριακής της 21ης Δεκεμβρίου 2008 (αναδημοσίευση από το βιβλίο του Στέλιου Παπαμωϋσέως “Κορυφαίων…Κορυφαίες στιγμές”), συνεχίζουμε σήμερα το ταξίδι μας στο παρελθόν, σκιαγραφόντας το πορτραίτο ενός από τους μεγάλους του Κυπριακού ποδοσφαίρου που φόρεσαν και τίμησαν τη φανέλα του Ολυμπιακού. Ο λόγος για τον Τάκη Παπέττα, το δεξί εξτρέμ της ομάδας μας τη τετραετία 1972-76. Γεννημένος στον Βόρειο Πόλο, μεταφράφεται το 1968 στον πανίσχυρο τότε ΑΣΙΛ. Το 1969 και σε ηλικία 16 μόλις ετών πραγματοποιεί το ντεμπούτο του με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Κύπρου ξεκινόντας μάλιστα και στο βασικό σχήμα στον αγώνα κόντρα στην Ελλάδα στο “Γεώργιος Καραϊσκάκης”.  ”Δεν ξέρω αν ακόμα αυτό είναι ρεκόρ. Αυτό που ξέρω είναι ότι εκείνη η στιγμή είναι μία από τις κορυφαίες στη 22χρονη μου καριέρα¨ ομολογεί σήμερα ο Τάκης Παπέτας. Στον Ολυμπιακό μεταφράγεται το 1972, χρονιά κατά την οποία η ομάδα αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Α’ Εθνικής. Το 1976 μεταγράφεται στον Άρη Θεσσαλονίκης ενώ αργότερα θα ακολουθήσουν η Καστορία και η Νίκη Βόλου. Με τους “γουναράδες” πανυγυρίζει την κατάκτηση του μοναδικού τίτλου της καριέρας του, το Κύπελο Ελλάδος το 1980. Το 1982 επιστρέφει και πάλι στη βάση του τον Ολυμπιακό, για να ολοκληρώσει την καριέρα του το 1989 με τη φανέλα του Κεραυνού Στροβόλου.

Ποδοσφαιριστής με ήθος και τεράστιες δυνατότητες, ο Τάκης Παπέττας αποτελεί ένα ζωντανό θρύλο, παράδειγμα προς μίμηση από τους νεαρότερους ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού.

 

Popularity: 23% [?]

Ταξίδι στον χρόνο πραγματοποιούμε και σήμερα και όδηγούμαστε στα Χριστούγεννα του 1975, οταν ο Ολυμπιακός στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς επικράτησε δίκαια κατά γενική ομολογία του ΑΠΟΕΛ στο λευκωσιάτικο ντέρμπυ. Ο Ολυμπιακός είχε την υπεροχή στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα και ήταν πιο ζωντανός και κινητικός από τον αντίπαλο, ωστόσο η υπεροχή αυτή δεν μετουσιωνόταν σε προβάδισμα. Στο 86ο λεπτό και ενώ το παιχνίδι όδευε προς τη λήξη του, ο Π. Κωνσνσταντίνου εκμεταλλέυτηκε λάθος των ποδοσφαιριστών του ΑΠΟΕΛ, και με ωραία διείσδηση πλάσαρε τον Παντζιαρά. Το τέρμα του Ολυμπιακού ταρακούνησε συνθέμελα το ΓΣΠ από τους πανηγυρισμούς των χιλιάδων Ολυμπιακών.

Ο Ολυμπιακός στον αγώνα αυτό αγωνίστηκε με τους: Φιλώτα, Καλοθέου, Κορομία, Σκουφάρη, Φακέττι, Αριστείδου, Π. Κωνσταντίνου, Προδρόμου, Ευθυμιάδης, Παπέττας, Κίκας.

Σημείωση: Ευχαριστούμε θερμά τον παλίαμαχο ποδοσφαιριστή της ομάδας μας, κ.  Τάκη Παπέτα για την παραχώρηση αρχειακού υλικού για τους σκοπούς της ιστοσελίδας μας.

Popularity: 21% [?]